Sedmog maja 2006. godine fudbal je zatvorio jedno od svojih najromantičnijih poglavlja. Tog dana je na legendarnom stadionu Hajberi u Londonu odigrana posljednja utakmica u istoriji ovog zdanja, doma Arsenala punih 93 godine.
Protivnik je bio Vigan, ali rezultat je tog dana bio gotovo sporedna stvar. Sve je bilo podređeno emocijama, uspomenama i oproštaju od Hajberija – mjesta koje je za generacije navijača “tobžija” predstavljalo mnogo više od obične fudbalske arene.
Nije bio najveći, niti najmoderniji stadion Engleske, ali je imao dušu kakvu je malo koji fudbalski hram mogao da ponudi. Crvene tribine tik uz teren, čuvena Istočna i Zapadna tribina sa svojim art-deko stilom, miris stare Engleske i osjećaj da ste dio istorije čim zakoračite unutra – sve to činilo je Hajberi posebnim.
A onda je došao taj posljednji dan.
Arsenal je pobijedio Vigan rezultatom 4:2, a junak oproštaja bio je Tjeri Anri.
Francuski majstor postigao je het-trik i na najljepši mogući način spustio zavjesu na eru Hajberija. Njegov posljednji gol na tom stadionu bio je iz penala, a nakon meča je kleknuo na travu i poljubio teren. Bio je to trenutak koji je obišao svijet i ostao jedna od najemotivnijih scena u modernom fudbalu.
Tačno dvije decenije kasnije, istorija se ponavlja u još jednom obliku.
Te 2006, smo tri sedmice nakon zatvaranja legendarnog stadiona, Arsenal je igrao finale Lige šampiona. Poslije 20 godina, “tobždije” su ponovile taj uspjeh, a Mikel Arteta na klupi i Deklan Rajs i ostali na terenu pokušaće 30. maja u Budimpešti da urade ono što nisu Arsen Venger i Tijeri Anri tada u Parizu – da se popnu na evropski krov.
Pomenuti, oproštajni meč sa Viganom nije bio samo kraj jednog stadiona. Bio je kraj jedne epohe.
Arena u sjevernom Londonu bila je dom Arsenala kroz ratove, šampionske generacije, uspone i padove, mjesto na kojem su igrali velikani poput Tonija Adamsa, Denisa Bergkampa, Ijana Rajta i mnogih drugih. Na njenoj travi stvarala se istorija engleskog fudbala.
Nakon te utakmice Arsenal se preselio na novi stadion – Emirejts. Veći, moderniji i impresivniji, ali za mnoge navijače nikada nije mogao u potpunosti da zamijeni toplinu i karakter starog Hajberija.
Zato se 7. maj 2006. ne pamti samo kao datum posljednje utakmice na jednom stadionu. Pamti se kao dan kada je fudbal izgubio jedan od svojih najposebnijih domova.
Pročitajte i ovo: Jovetić odlazi iz Omonije, navijači Partizana nadaju se velikom povratku
