Mančester Junajted: Klasa '92

Posvećenost Mančester Junajteda razvoju igrača iz sopstvenog pogona, datira još iz ranih tridesetih godina prošlog vijeka, kada je tadašnji predsjednik kluba Džejms Gibson, podržao revolucionarnu ideju menadžera Skota Dankana da formira juniorsku ekipu. Namjera je bila da se još uvijek fizički u potpunosti nerazvijenim mladim igračima, pruži prilika da kroz omladinski pogon i igrajući za rezerve, razvijaju mišiće i talenat jer još uvijek nisu bili spremni za seniorski fudbal.

Postignut je dogovor sa lokalnim obrazovnim ustanovama, koje su kroz školski fudbal regrutovale igrače za Mančesterovu akademiju. Gibson je imao san da sa Junajtedovom ekipom sastavljenom od mladića iz Mančestera pokori Englesku. Akademija je tokom godina postala jedna od najboljih u svijetu fudbala, a dugogodišnji ideal o osvajanju Kupa Evropskih šampiona, trebalo je da ostvari generacija poznata pod nadimkom „Bazbijeve bebe“ čije su jezgro činili igrači koji su omladinski staž prošli kod Džima Martina, a u prvi tim ih je uveo legendarni Met Bazbi.

Vladalo je opšte mišljenje da tim čija je prosječna starost bila samo dvadeset dvije godine, može zagospodariti evropskim klupskim fudbalom ali je ekipa 1958 godine, doživjela „Minhensku tragediju“, avionsku nesreću u kojoj je stradalo osam prvotimaca. Trener Bazbi preživio je katastrofu i sa Bobi Čarltonom orginalnim članom „beba“ uz nove snage, pitomce Mančesterove akademije Džordžom Bestom i Nobi Stajlsom, deset godina kasnije konačno donio prvi „klempavi“ pehar u Englesku.

Tokom sedamdesetih i osamdesetih godina Mančester je medju prvotimcima uvijek imao igrače koji su proizišli iz sopstvene škole ali se jedino za Mark Hjuza može reći da je bio fudbaler ekstra klase. Dolaskom Aleksa Fergusona 1986 godine na poziciju trenera, kreće nova etapa u razvoju omladinskog tima. Novi trener želio je da nastavi Bazbijevu filozofiju proizvodnje sopstvenih igrača, pa se u dogovoru sa trenerom omladinica Erikom Harisonom uključio u obnovu mladjih kategorija. Za samo mjesec dana utrostručen je broj ljudi u skauting službi i sistem je ubrzo počeo da daje rezultate.

Oformljena je izuzetno talentovana generacija dječaka koji su od svoje dvanaeste godine trenirali i odrastali zajedno. Pod budnim okom trenera Erika Harisona stvorena je ekipa koja je igrala nevjerovatan fudbal, protivnike pobjeđivala sa velikom razlikom i nakon 28 godina u maju 1992. godine u klupske vitrine Mančester junajteda donijela Omladinski kup Engleske. Tada niko nije mogao pretpostaviti da će gotovo polovina ove ekipe u budućnosti činiti jezgro kluba u narednoj deceniji.

Ubrzo je čak šest igrača iz ove generacije priključeno prvom timu, a Aleks Ferguson je 1995. godine napravio rez, podmladio ekipu i pružio im priliku da zaigraju na najvećem nivou. Pored brojnih kritika da se sa djecom ne mogu osvojiti trofeji, tvrdoglavi Škot dokazao je suprotno i sa klincima koje su tutorisali iskusni Kantona, Brus i Kin osvojio titulu. Mladići su vrtoglavo napredovali i ostavili neizbrisiv trag na Old Trafordu, ostvarivši najveći uspjeh u istoriji slavnog engleskog kluba, osvajanje (triplete) Premijer lige, FA kupa i Lige šampiona u sezoni 1998/99.

Svih šest fudbalera igrajući zajedno od najranijih dana, dali su značajan doprinos da sa Mančeter Junajtedom osvoje sve najznačajnije trofeje, što predstavlja jedinstven primjer u fudbalskoj istoriji. Po godini u kojoj su osvojili Omladinski kup Engleske, najistaknutijih šest polaznika te generacije Mančesterove akademije danas su prepoznatljivi kao Klasa ’92.

Dejvid Bekam (1992 – 2003)

Iako je rodjen u Londonu od malih nogu postao je navijač Mančester Junajteda, zahvaljujući ocu koji je bio veliki fan Crvenih đavola, pa ga je inficirao ovim virusom. Svoju ljubav prema klubu tata je pokazao tako što mu je za srednje ime izabrao Robert u čast legendarnog Ser Bobija Čarltona. Sa 15 godina priključio se Mančesterovoj akademiji, a drugovi nisu mogli da vjeruju, da jedan „kokni“ klinac zna mnogo više od njih o slavnoj istoriji Junajteda.

Nastupajući za Mančester Junajted osvojio je šest titula prvaka Engleske, dva FA kupa, jednu Ligu šampiona i jedno Svjetsko klupsko prvenstvo. Zbog svađe sa Fergusonom prvi je iz Klase ’92 napustio voljeni klub i preselio se u Real Madrid postavši dio ekipe poznate pod nadimkom galaktikosi. Tokom dugogodišnje karijere igrao je još za PSŽ, Milan i LA Galaksi, a trenutno obavlja funkciju predsjednika MLS kluba Inter iz Majamija čiji je i suvlasnik.

Niki Bat (1992 – 2004)

Među klasićima bio je poznat kao oštar momak, koga želiš da imaš na svojoj strani kada krećeš u bitku. Upornost i radna etika donijeli su mu reputaciju pouzdanog zadnjeg veznog igrača. Sposobnost da kontroliše tempo i pruža podršku odbrani učinili su ga neizostavnim dijelom ekipe. Svjestan da zbog suspenzije neće moći da računa na Skolsa i Kina u finalu Lige šampiona 1999 godine, Ferguson ga je izostavio iz tima za finale Fa kupa ne želeći da rizikuje povredu.

Odluka se pokazala opravdanom jer je Bat protiv Bajern Minhena odigrao jednu od najboljih utakmica u karijeri vodeći bitku na sredini terena sa mnogo iskusnijim protivnicima. Osim Lige Šampiona sa Mančester Junajtedom osvojio je pehar namjenjen Svjetskom klupskom prvaku, 6 trofeja Premijer lige i tri FA kupa. Po odlasku sa Old Traforda veći dio karijere proveo je u Njukaslu, a nakon penzionisanja vratio se u matični klub kao trener mladjih kategorija ali i u ulozi šefa kancelarije za razvoj prvog tima.

Fil Nevil (1994 – 2005)

Mada je bio par godina mladji od drugova iz Klase ’92, vanserijskim talentom izborio se za status startera u ovoj omladinskoj selekciji. Nešto kasnije se priključio prvom timu jer je još uvijek imao pravo da nastupa za omladince. Bio je univerzalac koga bi poželio svaki trener, jer je pored primarne pozicije lijevog beka, bez problema mogao da pokrije prostor i uz desnu aut liniju kao i mjesto zadnjeg veznog na sredini terena.

Uspjesima Mančester Junajteda doprinio je osvajanjem 6 titula prvaka Engleske, tri FA kupa i po jednom Ligom šampiona i Svjetskim klupskim prvenstvom. Ostatak karijere proveo je u Evertonu, a nakon odluke o povlačenju posvetio se trenerskom poslu. Vodio je žensku fudbalsku reprezentaciju Engleske, Bekamov Inter Majami, a trenutno je šef struke Portland Timbersa.

Geri Nevil (1992 – 2011)

Kapitena Klase ’92 nisu smatrali pretjerano talentovanim u najranijem uzrastu. Ipak krasila ga je nevjerovatna upornost, želja za napredovanjem i karakter vođe. Bio je lijepak koji drži ekipu na okupu i tokom godina zavrjedio status jednog od najboljih desnih bekova u istoriji Premijer lige. Izuzetno pouzdan, striktno defanzivno orijentisan, postao je prepoznatljiv po taktičkoj intelegenciji, sposobnosti da čita igru, veoma izdržljiv pa se može okarakterisati kao tradicionalni defanzivac.

Tokom igranja za Mančester Junajted osam puta je bio šampion Engleske, po tri puta osvajao trofeje FA i Liga kupa, a po dva puta Ligu šampiona i Svjetsko klupsko prvenstvo. Čitavu karijeru proveo je u matičnom klubu noseći kapitensku traku 5 godina. Nakon neuspješnog pokušja da se otisne u trenerske vode u Valensiji danas radi kao stručni konsultant na engleskim televizijama.

Pol Skols (1993 – 2011 / 2012 – 2013)

Tihi čovjek bio je poznat po svojim izvarednim vještinama, vezni igrač fantastičnih tehničkih sposobnosti, preciznog pasa i  šuta sa distance. Veoma cijenjen zbog izuzetne fudbalske intelegencije i taktičko-tehničke obučenosti često su ga nazivali maestrom sredine terena. Poznat je po svojoj skromnoj prirodi i profesionalizmu pa su se fudbaleri širom svjeta ugledali na njega, a Ćavi i Inijesta su ga apostrofirali kao svog uzora zbog stila i doprinosu koji je dao fudbalu.

Spisak trofeja osvojenih sa Mančester Junajtedom čine 11 pehara Premijer lige, 3 FA i 2 Liga kupa, dva Svjetska klupska prvenstva i dvije Lige šampiona. Nakon penzionisanja 2011. godine pridružio se stručnom štabu, a na molbu Fergusona zbog problema sa povredama igrača veznog reda, pola godine kasnije vratio se da pomogne klubu u kom je proveo čitavu karijeru.

Rajan Gigs (1990 – 2014)

Oca ragbistu profesionalni poziv odveo je u Mančester, pa se sedmogodišnji Rajan preselio iz rodnog Kardifa. Prvi je iz klase ’92 priključen prvoj ekipi za koju je debitovao sa 17 godina. Trenirajući sa prvim timom uporedo je igrao i za omladince i dao ključni doprinos osvajanju Omladinskog kupa Engleske 1992 godine. Jedini je igrač koji je do povlačenja igrao u svakoj sezoni Premijer lige i upisao se u listu strijelaca.

Apsulutni je rekorder sa 963 odigrane utakmice za Mančester Junajted, a tokom svog boravka na Old Trafordu može se pohvaliti osvajanjem 13 engleskih šampionata, po 4 FA i Liga kupa, dvije Lige šampiona i dva Svjtska prvenstva za klubove. Najbolji asistent Premijer lige sa 163 dodavanja krunisana pogotkom, po okončanju igračke karijere bio je dio stručnog štaba Crvenih đavola, nakon čega je četri godine proveo na klupi selekcije Velsa.

Registrujte se uz promo kod SPORT, preuzmite bonus i kladite se na najbolju sportsku ponudu klikom OVDJE.

Pitomce Klase ’92 povezuje neraskidivo prijateljstvo iz dječačkih dana ali i zajedničko vlasništvo nad ekipom Salford Siti. Bekam, Bat, braća Nevil, Skols i Gigs zajedno sa singapurskim biznismenom Piterom Limom čine vlasničku strukturu engleskog četvrtoligaša, sa ambicijom da se poslednje poglavlje u njihovim fudbalskim pričama kruniše plasmanom u Premijer ligu.