Sve je manji broj država u kojima stranci nisu dio košarkaških selekcija
Globalizacija sporta dovela je da već dugi niz godina stranci igraju često i glavnu ulogu u brojnim evropskim reprezentacijama.
Među selekcijama koje se i dalje oslanjaju na isključivo svoje snage ostale su još između ostalih Srbija, Francuska, Letonija, Litvanija, Island.
Prije desetak godina na tu temu govorio je Miloš Teodosić, u to vrijeme lider “orlova”.
“Ako bi Srbija odlučila da uzme stranca u reprezentaciju, ja bih tog trenutka prestao da igram za nacionalni tim. Ne bi me to zanimalo čak ni kao navijača, u tome ni na koji način ne bih želio da učestvujem. Meni to nije normalno. Zna se šta je klub, a šta je reprezentacija. Ja bih uvijek igrao s onim što imam, bez obzira da li je to dovoljno za zlato, peto ili deseto mjesto”, jasno je poručio Teo, kojeg je potom podržao i sadašnji kapiten Srbije Bogdan Bogdanović:
“Naravno da se slažem sa Milošem. Govorimo o našoj reprezentaciji. Mi imamo tradiciju, veliku košarkašku istoriju, dolazimo iz sredine koja ja imala velike uspjehe u ovom sportu. Takođe imamo dosta talentovanih igrača iz mlađih generacija koje tek dolaze. Zbog čega bi nam bio potreban naturalizovani igrač? To je stvar ponosa, ali i same suštine košarke”.
Mogućnosti da naturalizuju košarkaše nisu odoljele ne samo manje države, već i neke košarkaški veoma moćne, poput recimo Španije.
Svakako da je Nikola Mirotić najveća zvijezda, momak rođen u Podgorici, a kojem su se nadale Crna Gora i Srbija da bi mogao da obuče dres jedne od te dvije selekcije.
Još na startu karijere igrao je za mlađe kategorije “furije”, a potom nije odolio pozivu legendarnog Serđa Skariola pa je sa seniorima Španije bio prvak Evrope 2015. i osvajač bronze na Olimpijskim igrama godinu kasnije, da bi se 2023. povukao iz reprezentacije.
Kada već govorimo o Španiji, prije tri godine dali su pasoš Lorencu Braunu, koji je imao velike zasluge za zlato na prethodnom Evrobasketu jer je na kraju šampionata bio član idealne petorke.
Crna Gora – od Kuka do Olmena
Kada je formirana reprezentacija Crne Gore, prije više od decenije i po, angažovani su uvijek košarkaši na pozicijama jedan i dva.
Sve je krenulo od Omara Kuka, preko Tejlora Ročestija, Tajrisa Rajsa, Dereka Nidama, Džavontea Grina, Džona Radebe, Džastina Kobsa, Kendrika Perija i na kraju Kajla Olmena.
Praktično svi, osim možda Džona Radebe, ostavili su trag u dresu reprezentacije, igrali na velikim takmičenjima i dali doprinos da naša selekcija bude gotovo redovni učesnik prvenstava Evrope i svijeta.
Možda je i najviše u srca crnogorskih navijača ušao Kendrik Peri, koji je donedavno bio jedan od lidera tima.
Amerikanac koji je oduševio Rusiju
Ruska škola košarka poznata je kao jedna od najboljih u svijetu i dugo bi trajalo nabrajanje svega što su osvojili, još od vremena Sovjetskog saveza.
Međutim, zlato na Evrobasketu 2007. pripalo im je najviše zahvaljujući Amerikancu Džonu Robertu Holdenu.
Dobio je ruski pasoš kao košarkaš CSKA i u finalu šampionata Starog kontinenta u Madridu postigao koš dvije sekunde prije kraja za pobjedu nad Španijom 60:59.
Bilo je to prvo zlato za Rusiju na prvenstvima Evrope od raspada SSSR-a.
Slovenci slave Rendolfa, Makedonci MekKejlebovskog
Osim Srbije, ostale reprezentacije sa prostora bivše Jugoslavije nisu izbjegavale mogućnost da se pojačaju stranim košarkašem.
Slovenija je prije osam godina osvojila Evrobasket, a jedan od zaslužnijih bio je Entoni Rendolf, momak rođen u Njemačkoj, čiji su roditelji Amerikanci.
REGISTRUJTE SE i pratite svoju omiljenu ponudu na jednom mjestu.
Kasnije su društvo Luki Dončiću pravili Džordan Morgan, Majk Tobi, Džoš Nibo, a ono što je zanimljivo je da su se Slovenci pojačavali sa strane na pozicijama pod košem.
Hrvatske odavno nema na svjetskoj košarkaškoj mapi kada su u pitanju rezultati koji su se očekivali od selekcije sa velikim brojem kvalitetnih igrača, NBA zvijezda.
Oni su poput crnogorske selekcije birali amerikance na bekovskim pozicijama, a sve je krenulo prije deceniju i po od Donteja Drejpera. Kasnije je šansu dobio Oliver Lafajet i na kraju Džejlen Smit, dobro poznato lice, bivši košarkaš Partizana koji je prethodnu sezonu proveo u Bahčešehiru kod Dejana Radonjića.
Kada se pomene Sjeverna Makedonija, prva košarkaška asocijacija je Pero Antić, a izvjesno druga Lester Bo MekKejleb.
Amerikanac koji se Evropi predstavio u dresu Partizana vodio je Makedonce do senzacionalnog četvrtog mjesta na Evrobasketu 2011.
Kasnije su za nacionalni tim Sjeverne Makedonije igrali i Markis Grin, Romeo Trejvis te Džordan Tiodor.
I Bosna i Hercegovina birala je uglavnom bekove, od Henrija Domerkanta, Aleksa Renfra, Džoša Robersona, do Ksavijera Kastanjede, koji nastupa na ovogodišnjem Evrobasketu.
Evrobasket 2025: Larkin, Lojd, Tompson, Dorsi
Kada je tekući Evrobasket u pitanju, Turska ima jakog aduta u jednom od najboljih šutera Evrolige Šejnu Larkinu, Italiju je pojačao njegov nekadašnji saigrač iz Anadolu Efesa Darijus Tompson, dok je Džordan Lojd lider Poljske, koja ruši sve pred sobom u grupnoj fazi.
Nisu ni Grci ostali imuni na inostrane košarkaše, iako su zemlja sa velikom tradicijom u ovom sportu.
Tajler Dorsi je uzdanica “helena” na Evrobasketu koji se igra ove godine, a donedavno je to bio Tomas Vokap.
Njemačka, koja je zvanični šampion svijeta, u prethodnim godinama koristila je igrače koji imaju strano porijeklo, a među njima su Nik Vajler Beb, Dilan Osetkovski, Dimond Grin, Kris Kejman, Anton Gavel.
Sve u svemu, evropska reprezentativna košarka sve se manje može zamisliti bez velikog uticaja naturalizovanih košarkaša.
