Nakon pune tri godine embarga, sankcija, totalne izolacije, Jugoslavija se konačno našla na jednom sportskom takmičenju koje je završila na istorijski način – osvojenom titulom kontinentalnog prvaka!
Reprezentacija se na filmski način okupila, sastavila, bez muške garniture dresova, pa je na kraju selektor, Dušan Duda Ivković, finansirao kupovinu Nike dresova, dvije različite garniture (nakon 30 godina reprezentacija ponovo nosi Nike opremu koja neodoljivo podsjeća na ovaj period).
Sistem takmičenja je bio potpuno drugačiji od današnjeg Evrobasketa. Ukupno 14 reprezentacija bilo je smješteno u dvije grupe, A i B sa po sedam selekcija. U grupi A SR Jugoslavija je bila stopostotna!
U prva dva kola “plavi” su imali dva najteža rivala – domaćina Grčku i selekciju Litvanije, bronzanu sa Olimpijskih igara u Barseloni! Grčka je savladana nakon produžetka (čak 22 poena Bodiroge), a Litvanija u debitantskom okršaju ovih zemalja sa 70:61.
Zanimljivo, kako je počela šampionat tako ga je i zaršila. Predzadnja prepreka na putu do zlata bila je upravo Grčka u polufinalu (u četvrtfinalu je demolirana Francuska) koja je ovoga puta pobjeđena lakše u regularnom dijelu meča, nakon dva poluvremena (igralo se dva puta po 20 minuta, nisu postojale četvrtine). Zato je Litvanija imala (ne)očekivanu podršku u finalu!
Čuvena OAKA arena bila je krcata, a 20 hiljada navijača zdušno je navijalo za Marčuljonisa, Kurtinakisa, Sabonisa i ostale igrače u zelenoj opremi. Tako je kasnije nastala i “pjesmica” o tome da je Atina mali grad (na 05:45 možete pogledati i odslušati)
Rezultat je bio tijesan do same završnice kada se Jugoslavija odlijepila, a litvanci napustili parket u znak revolta prema sudiji Džordžu Toliveru iz SAD. Čak su Saša Đorđević, Danilović, Divac ubjeđivali protivnike da se vrate na parket što je tada razbjesnilo Dudu Ivkovića koji je tek 20 godina kasnije otkrio ovu istinu (“Rekao sam tada Željku da ide i da ih vrati nazad da ih ja ne bih vraćao”).
U ovom finalu skoro svi igrači su se upisali u listu strijelaca (nisu Sretenović i Koturović), ali je apsolutnu dominaciju prikazao Sale Nacionale sa 41 poenom (9 od 12 šut za tri).
Dan kasnije dogodio se i prvi put doček na balkonu skupštine, koji će 30 godina kasnije biti tradicionalan za mnoge sportiste. Ideja da se doček pravi na balkonu nastala je spontano.
Kada su košarkaši sleteli na aerodrom Nikola Tesla sa svih strana, od Surčina, pa do centra grada, autobus je bio okružen nepreglednom masom navijača. Na kraju, organizatori nisu ni znali gdje će se zaustaviti, pa je izbor pao na čuveni balkon.
Istog dana, 2. jula 1995. godine sa pobjedničkog postolja su sišli trećeplasirani košarkaši Hrvatske koji nisu željeli da gledaju dodjelu zlatnih medalja niti da slušaju himnu Jugoslavije. Dan danas se nisu vratili na postolje, šta više, 30 godina kasnije nisu se ni kvalifikovali za Evropsko prvenstvo.
Alemsandar
Neka bolja vremena
Bosko
Lijepo je prisjetiti se