Karijera profesionalnih fudbalera najčešće traje 15 do 20 godina. Sa ulaskom u četvrtu deceniju života, igrači polako počinju da razmišljaju o eventualnom odlasku u penziju. Ipak ne postoji idealno vrijeme kada treba završiti sa aktivnim igranjem, a na konačnu odluku utiče veliki broj različitih faktora. Pojedinci se toliko trude i čine sve da produže kaijeru, pomjerajući starosne granice, dok drugi fudbaleri jednostavno nemaju sreće sa povredama, koje ubrzavaju neminovan kraj.
Postoje i primjeri igrača, svjesnih da ne mogu više da ispune visoke zahtjeve, pa ta činjenica presuđuje u donošenju odluke, a ima i onih koji su perfektnog zdravstvenog stanja ali su psihički umorni od pritiska, sa kojim se nose godinama i žele da konačno odmore. Oni se raduju mogućnosti da okače kopačke o klin i uživaju u svemu što su propuštali tokom aktivnog igranja. Međutim ima i onih koji po svaku cijenu odlažu neizbježno, ne želeći da poremete dugogodišnju rutinu.
Prestupna 2024. godina za neke fudbalere, koji su obilježili predhodnu deceniju, označila je kraj aktivnog igranja fudbala i odlazak u zasluženu penziju. Nekoliko značajnih imena oprostilo se od voljene igre i uskratilo nam zadovoljstvo da i dalje uživamo u njihovim majstorijama. Riječ je o fudbalerima koji su obilježili jednu eru, osvojili veliki broj najznačajnijih trofeja i iza sebe ostavili ozbiljno nasleđe.
PROČITAJTE JOŠ: Anhel di Marija – Argentinski anđeo čuvar
Maruan Felaini (36 godina)
Zbog kultne frizure i nekarakteristične visine za fudbalera, nije mogao proći nezapaženo, kada bi se našao na travnatom terenu. Seniorsku karijeru započeo je u Standardu iz Liježa sa kojim je osvojio titulu prvaka Belgije. Uslijedio je transfer na ostrvo u Everton u kom se profilisao kao jedan od najboljih veznih igrača Premijer lige. Dejvid Mojes je svog fudbalera od povjerenja poveo sa sobom u Mančester Junajted, a na Old Trafordu je proveo 6 godina i riznicu trofeja obogatio sa po jednim peharom oba engleska kupa i osvojenom Ligom Evrope.
Na zalasku karijere preselio se u Šandong Tajšan i postao jedan od najplaćenijih fudbalera kineskog šampionata. Predvodio je svoju ekipu do osvajanja Super lige Kine 2021. godine, a tri puta je trijumfovao u nacionalnom kup takmičenju. Mada je porijeklom iz Maroka, odlučio se da nastupa za zemlju svog rođenja Belgiju. Upisao je 87 nastupa, postigao 18 golova i sa saigračima stigao do bronzane medalje na Svjetskom prvenstvu 2018. godine.
Džo Hart (37 godina)
Golman čije je ime neraskidivo povezano za osvajanje prve dvije titule Mančester Sitija u eri arapskih vlasnika. Usput je sa „građanima“ trijumfovao u FA kupu i dva puta u Liga kup takmičenju. Dolaskom Pepa Gvardiole gubi status prvog čuvara mreže, pa je ostatak mandata uglavnom proveo na pozajmicama u Torinu i Vest Hemu.
Poslije neuspješne avanture u Barnliju i Totenhemu engleski veteran se 2021. godine skrasio u Seltiku. U Glazgovu je stekao status legende, osvojivši uzastopno tri titule prvaka Škotske i po dva FA i Liga kupa. Prošao je sve mlađe selekcije reprezentacije Engleske, a gol nacionalnog tima „tri lava“ branio je u 75 navrata.
Leonardo Bonući (37 godina)
Mada je praktično ponikao u Milanu fenomenalni centralni bek, sinonim je za uspjehe Juventusa u periodu nakon kalćopolija. Sa italijanskim gigantom osvojio čak osam titula prvaka, 4 pehara namjenjena osvajaču kupa, a nedosanjani san ostao je trofej Lige šampiona koji mu je izmakao, premda je učestvovao u dva finala.
Među navijačima „azura“ ostaće upamćen, kao fudbaler koji je pogotkom u finalu omogućio reprezentaciji penale i titulu prvaka Evrope, izgovorivši trijmfalno čuvenu rečenicu: “It's coming Rome”. Bio je to ironičan odgovor na skandiranje engleskih navijača, famozne krilatice “It's Coming Home”, kojom bezuspješno privizivaju neki značajniji trofej, još od 1966. godine. Interesantno je da je poslednju sezonu u karijeri započeo u ekipi Union Berlina, a završio je u Fenerbahčeu.
Tijago Alkantara (33 godine)
Omaleni španski vezni fudbaler imao je zaista uspješnu karijeru ali uvjek ostaje pitanje, da li je mogao više, da nije imao toliko povreda. Problemi sa povredama su uslovili i relativno rani odlazak u penziju, a tokom seniorske karijere nastupao je za samo tri kluba. Produkt “La Masije” sa 18. godina debitovao je za prvi tim Barselone i svoj doprinos dao u osvajanju 4 titule, jednog Kupa Kralja i Lige šampiona.
REGISTRUJTE SE i pratite svoju omiljenu ponudu na jednom mjestu.
Potom se seli u Bajern Minhen kao velika želja Pepa Gvardiole i sa bavarskim gigantom niže 8 titula prvaka Njemačke, 4 pehara kupa i drugu Ligu Šampiona u svojoj karijeri. Prethodne 4 sezone proveo je u Liverpulu, češće posjećujući medicinske ustanove nego fudbalske stadione, što je uslovilo rani odlazak u igračku penziju. Interesantno je napomenuti da je porijeklom Brazilac rođen u Italiji, odlučio da nastupa za Španiju čiji je dres sa nacionalnim grbom oblačio u 46 navrata.
Toni Kros (34 godine)
Njemački centralni vezni fudbaler, može se svrstati među najbolje igrače svih vremena i bilo je pravo zadovoljstvo gledati njegova hiruški precizna dodavanja, koja su cijepala protivničke odbrane. Izuzev jednogodišnje pozajmice u Bajer Leverkuzenu svoju karijeru podredio je Bajern Minhenu i Real Madridu. Sa bavarskom mašinerijom pokorio je Evropu 2013. godine, dok je domaći šampionat i trofej kupa osvajao po tri puta.
Prelazak u slavni Real Madrid ispostaviće se kao najbolja moguća odluka iako dobro upućeni tvrde, da je praktično sve bilo dogovoreno sa Mančester Junajtedom. Španski šampionat osvojio je u 4 navrata, tome pridodao 1 pehar Kupa Kralja i nevjerovatnih 5 titula u Ligi šampiona. Sa reprezentacijom svoje zemlje postao je prvak svijeta 2014. godine, a vjerovatno najsavršeniji oproštaj u istoriji fudbala, pokvarilo mu je ispadanje u 1/4 finalu Evropskog prvenstva, nakon što je u poslednjoj sezoni, već osvojio titulu prvaka i Ligu šampiona.
