Uglavnom se ljudi silno trude da svojim ponašanjem zadovolje norme i da se uklope u ono što je pisanim i nepisanim pravilima naloženo. Rijetki su buntovnici, oni koji odaberu neki svoj put, koji se po pravilu završi u slijepoj ulici. Međutim, takve pojedince istorija vrlo često zapamti i o njima dugo priča. Mahmud Abdul Rauf je košarkaš potpuno atipičnog razvojog puta, koji je odrastao i živio izvan svakog protokola, a čiji život je danas anegdota. Ili lekcija, kako ko želi da uzme.
Kao što to često biva sa zvijezdama američke košarke, prvi problem sa kojim su se u svojim životima součavali se desio čak i prije njihovog rođenja. Odrastao je u porodici čija je glava kuće bila samohrana majka sa troje djece, pri čemu su svo troje pripadali različitim očevima i niko od njih svoga oca nije poznavao. Kris Džekson, kasnije Mahmud Abdul Rauf je bio jedan od njih. Bijeda, glad i preživljavanje su bili njegovo svakodnevno stanje.
Drugi veliki problem u njegovom životu je bio tzv. Turetov sindrom, koji je otkrio tek u svojoj 17. godini, a za koji su stručnjaci dugo vremena govorili da je neugodna razvojna faza koja će prije ili kasnije proći. Turetov sindrom se sastojao u snažnim i čestim tikovima, kojima je mali Kris čak i prekidao nastavu, pa je stoga bio poslat i u specijalno odjeljenje. Nepopularnost u školi i među ostalom djecom ga je učinila izolovanim od ostatka svijeta i svog prijatelja je našao u košarkaškoj lopti. Sati provedeni na košu, u društvu košarkaške lopte su bili njegov mir. Njegov način da koliko toliko spokojno raste.
Turetov sindrom je sa sobom donio nešto što je, ispostaviće se, izuzetno pomoglo njegovom košarkaškom razvoju. To je težnja ka savršenostvu i neka vrsta opsesije da ono što radi mora biti savršeno. Ta opsesija se dominantno prenosila na šut i šuterske treninge i vremenom se profilisao u besprekornog šutera. Biografi navode da je on imao prosto interno pravilo u treningu, koje se sastojalo u tome da trening može završiti tek onda kada pogodi 10 čistih šuteva u pokretu, za redom. Zargonski rečeno, 10 uzastopnih ”suza” ili šuteva bez koske. U prevodu, njegov perfekcionizam nije priznavao bilo kakav koš koji u sebi sadrži odbitke, doticanje table ili obruča.
Kao što to uvijek biva, opsesija je moćno oružje koje mora da dovodi do vrhunskih rezultata, ali čovjeka približava ka granicama mentalnog zdravlja. U srednjoj školi je njegov trener počinjao zvanični trening tek onda kada svaki igrač promaši slobodno bacanje. Taj ritual se morao ukinuti jer je mladi Kris Džekson pogodio preko 280 vezanih slobodnih bacanja.
Karijera u srednjoj školi, a potom i na koledžu je bila sjajna. Tikovi su ostali dio njegove svakodnevnice, težnja ka savršenstvu takođe, a brojke su bile impozantne. U oba nivoa takmičenja je imao partije sa 55+ koševa, pri čemu se u ovom momentu računa kao najbolji brucoš u istoriji koledž košarke i generalno, kao jedan od najboljih košarkaša u istoriji koledž košarke. Šakil O'Nil, njegov saigrač, ga je nazvao Bogom košarke u tom periodu.
Stil koji je gajio Kris Džekson je bio poslastica za publiku. Nevjerovatna brzina i eksplozivnost uz nemilosrdan šut koji je bio doveden gotovo do perfekcije. Vrlo brzo, tokom koledž karijere, otišao je na draft i njegova nova destinacija su bili Denver Nagetsi.
U Denveru se javljaju prvi veći problemi, koji su se očitavali u problemima sa viškom kilograma i depresijom. Pomoć je našao u Kuranu i tog momenta je pala velika odluka. Kris Džekson postaje Mahmud Abdul Rauf i NBA počinje svjedočiti usponu jedne obećavajuće karijere. To nije prvi slučaj promjene identiteta u vrhunskom sportu, obzirom da su prije njega, isto učinili Lu Alsindor i Kasijus Klej i tako postali Karim Abdul Džabar i Muhamed Ali.
Rezultatski gledano, Mahmud Abdul Rauf je igrao košarku života. Bio je ključni čovjek Denvera sa 32 poena kada su prekinuli magični niz Džordanovih Bulsa od 18 utakmica bez poraza, baš kao što je bilježio partije sa 30 poena i 20 asistencija, dok je njegov rekord karijere u NBA bio 51 poen. Zanimljivo je i to da ovaj 185cm visoki plej nikada tokom karijere u NBA ligi nije zakucao, a da se našao na All Stars vikendu i to baš u takmičenju za najbolje zakucavanje.
Opsesija šutiranjem i potraga za savršenstvom ga je dovela do toga da je prije par sezona Fil Džekson uporedio Stefa Karija sa Abdul Raufom, istakavši da je Rauf bio preteča modernog Stefa Karija. Razlika je bila u tome što je Stef Kari svoju opsesiju zadržao u okvirima košarke. Mahmud Abdul Rauf je svoju opsesiju proširio i na oblast istorije, pa je mnogo vremena provodio čitajući Malkoma X, i uopšteno autore koji su pisali o američkoj istoriji i tretmanu nacionalnih manjina, tamnopute rase i slično. To je dovelo do izvjesnog protesta prema simbolima Amerike, koji se ogledao u tome da Abdul Rauf nije ustajao tokom intoniranja himne. Svjesno je to radio, ne mareći za posledice njegovog činjenja. Kada su to novinari otkrili, cijela nacija se obrušila na njega. Ponovo je ostao sam sa svojim idealima.
Suspenzije su ga odaljile od NBA lige i vremenom je postao košarkaška persona non grata. Opsesija kao nasleđe Turetovog sindroma je njegov košarkaški život oplemenila košarkaškom vještinom, ali istovremeno košarkaša načinila ideologom. Ideologija ga je koštala karijere i tako se Mahmud Abdul Rauf našao po ko zna koji put razapet u nekom svom začaranom krugu. Za mnoge obične ljude, to je vrsta kažne i robije, a za njega, ko zna, možda samo jedan čin oslobođenja.
Registrujte se uz promo kod SPORT, preuzmite bonus i kladite se na najbolju sportsku ponudu klikom OVDJE.
