Fudbal je industrija zabave!

jeste sport, u sportu je bitno pobijediti, ali fudbalska pozornica je postala toliko velika i važna, pa se mora razmišljati i o stilu i načinu kako se dolazi do trijumfa i pehara. Sve je manje klubova na svijetu koji su spremni da igraju samo za bodove i trofeje, a da zanemare opšti utisak. Milijarde ljudi gledaju fudbal, kao savršeni rijaliti, u kojem za 90 minuta mora da se desi preokreta makar kao u prosječnoj latino seriji ili nekom bolivudskom klasiku.

Ogromna je fudbalska pozornica, onogo momenta kada je Sep Blater po ugledu na NBA ligu i američke sportove krenuo da petlja oko TV prava, otvorio se prostor da fudbaleri budu viđeniji, da se priče o njima šire zahvaljujući urbanim legendama i mašti komentatora koji su od njih pravili mitska bića. Sve je to uticalo, na popularnost igre, koja je u svojim 11 na 11 kombinacijama već imala dovoljno preduslova da bude praćena i gledana.

Promjenom pravila o vraćanju lopte golmanu, fudbal dobija na dinamici, tempu, ritmu, više se ne može stojati na terenu, nema čekanja lopte u već predodređenim prostorima, prekida se praksa tzv. fudbala sa federima, koji smo kao klinci igrali i maštali da ćemo moći slično kada se nađemo na zelenom terenu. A kad već mora više da se trči, onda mora i da se misli kako i na koji način, sve je manje alkohola i cigareta u igri, sve više suplemenata.

Ko god pokuša da romantizuje fudbal i ponudi da je nekada bilo bolje, zaustave se na prvom pregledu utakmice iz 70-ih, 80-ih, pa i 90-ih, kada je sve bilo mnogo, mnogo sporije. Jeste, majstori su imali više slobode, bilo je vica i šmeka, ali izgleda kao usporeni snimak u odnosu na ovo što gledamo i volimo danas. Fudbal je probio sve rekorde gledanosti, gdje god se okrenete, tu je fudbal, a toliko specijalizovanih sportskih televizija, programa, počiva na prenosima i analizama fudbalskih utakmica.

Fudbal je prosječnom gledaocu televizije ponudio stručnog konsultanta u toku prenosa, koji uglavnom mora biti bivši fudbaler ili trener, koji će secirati svaku akciju, viđenu ili onu koja bi trebala da se desi. U studiju sjede makar još dva analitičara, opet viđena fudbalska imena, koji su prepoznatljivi po poznavanju situacija, ali i po harizmi, šarmu, elokvenciji. Pitajte Gerija Linekera, je li više novca zaradio od fudbala ili televizije i sve će vam biti jasno.

U takvom svijetu, mora da se ponudi sadržaj, nije dovoljna forma, zakazani termin i mjesto, mora da se desi makar desetak priča, da nas uvedu u spektakl, da nas pripreme za prasak u 90 minuta, da uz dramsku pauzu, dođemo do vrhunca, kroz tenzije, transfer priče, osvetničke pohode i želju da se sruše neki rekordi. Bez tih silnih najava, očekivanja, bez nekog napisanog scenarija, igra kao igra nije više interesantna. I kad igraju Barnli i Brajton, Bolonja i Empoli, Levante i Hetafe, uvijek postoji priča koju moramo da otkrijemo i prisvojimo.

Onda se sve zaledi, vrijeme stane, kada se priče i legende prenesu na teren. Nema više prostora za primi i predaj, nema više strpljenja za čekanje i odugovlačenja, nema više prostora da se razmišlja o umanjenoj šteti, aktivnom rezultatu za revanš. Svaka utakmica je prilika da se svako od učesnika, uključujući i trenera i sportskog direktora, navijača, predsjednika kluba, predstavi na što bolji način, gurajući loptu i udarajući dlanom o dlan.

I kao što sada, nema više prostora da primiš, da se okreneš, razmišliš i predaš, tako isto ne smiješ sebi da dopustiš da budeš pročitan i dosadan, da obrneš pješčani sat i čekaš da iscuri vrijeme. Zato ću uvijek izabrati da ispadnem kao Sporting, a ne kao Real u čitavoj utakmici ili PSŽ u prvom poluvremenu iste. Ljudi koji su spremni da ne testiraju svoj kvalitet i trenutnu formu, da ga svedu na random situacije gdje će se možda nešto desiti, a možda i neće, nego da isprse to što imaju i dobiju odgovor gdje su.

Gledam sam iste noći i Mančester Junajted uporedo i ljepota je kako se Brajton nametnuo na terenu, kako prijeti i kako nije impresioniran, ne samo Junajtedom, nego bilo kim u Premijer ligi. Fudbalu do apsolutne sportske supremacije smetaju samo treneri ziheraši kojima je bitnije da su tu negdje nego da pokažu šta imaju i sa čim raspolažu, taktički, tehnički, vizijom, karakterom. Nema više kompromisa sa takvima, makar donosili i trofeje, parkiranim autobusima, oduzimaju nam priče, otimaju uspomene na sjajne fudbalske događaje.

Brzo će i to, pregaziće ih vrijeme, pregaziće ih zahtjevi naroda koji gleda fudbal da bi vidio nešto, a ne da se njihovo vrijeme troši na čekanje fudbalskog incidenta. Milion televizijskih emisija u ovom trenutku edukuje o fudbalu, o igri, načinima, jednog dana ćemo naučiti dovoljno, da ovo presipanje iz šupljeg u prazno više ne može da nam se servira kao taktička disciplina i veliki ulog. Sreća je, dolazi potpuno nova generacija trenera, koji su spremni da rizikuju, da fudbal žive u sprintu, koji se ne hvataju za glavu kada se promaši šansa ili kada se primi gol.

I zato navijači Sportinga kreću horski u pjesmu u sudijskoj nadoknadi, zato desetak minuta pjevaju u čast svojih koji su primili pet, a postigli nula golova. Više od konačnog ishoda i rezultata značio im je momenat da su njihovi momci, koji ih predstavljaju na terenu, uradili što su znali u datom trenutku, što su pokušali da savladaju velikog rivala, ali im je falio pas desetak centimetara precizniji ili neki odbitak na njihovu nogu da zakomplikuju sve do kraja.

Fudbal je indigo života, sve te društvene mreže, silne informacije, prenosi, aktere su podigli na nivo bilo koje glumačke ili rok zvijezde, o njima sve znamo ili želimo da znamo, sve što možemo da dotaknemo o njima, usvajamo, bavimo se njihovim mentalitetom, karakterom, temperamentom, stajlingom, fudbal je isuviše bogat formom i sadržajem da bi nas nekakav manjak hrabrosti spriječio da ga gledamo i pratimo. A biće toga sve manje, pobjeda bez zabave, nije više poželjna.