Kada bi običnog čovjeka pitali šta je to Antiguoko, teško da bi iko znao preciznije o čemu je riječ. Kada bi to pitanje postavili brojnim sportskim novinarima ili drugim velikim poznavaocima , ponovo bi vjerovatnoća izostanka tačnog odgovora bila vrlo visoka. Antiguoko je zapravo, jedan mali fudbalski klub koji je uglavnom razvojnog karaktera, a koji već četiri decenije postoji u okruku San Sebastijana, kao jednog od najvećih fudbalskih centara Baskije.
Najveći domet tog kluba u njegovoj ne toliko dugoj istoriji je to što je nekad bio filijala španskog velikana kakav je Real Sosijedad, da bi kasnije to partnerstvo dogovorio i sa ponosom Baskije, Atletik Bilbaom. Međutim, razvojem specifičnih okolnosti na fudbalskoj mapi, Antiguoko postaje sve prepoznatljiviji, a priča o njemu se sve češće priča svuda gdje postoji interesovanje za specifičnim i neobičnim fudbalskim pričama.
Najvažniji razlog zbog kog se učetalo priča o Antiguoku jeste što su njegov dres, zajedno, u rasponu od 7 sezona, nosili Mikel Arteta i Ćavi Alonso. Tako da na neki način, ovom malom klubu iz okoline San Sebastijana možemo zahvaliti što danas uživamo u fudbalskim čarolijama Arsenala i Bajer Leverkuzena. Pomalo i nestvarno zvuči podatak da su dva trenera koji su najprijatnija iznenađenja na trenerskoj fudbalskoj mapi zapravo odrasli zajedno, stajali čak 7 godina zajedno u veznom redu malog, lokalnog klub koji se zove Antiguoko. Bonus informacija je ta da su u tom klubu kasnije ponikle zvijezde Atletik Bilbaa, Aduriz i Iraola.
Tek kada se Ćavi Alonso i Mikel Arteta dovedu u direktnu vezu shvatamo koliko toga oni imaju zajedničkog. Osim pozicije koju su igrali tokom svoje karijere, a koja je identična, oni su rođeni u 4 mjeseca razlike, pri čemu je Ćavi Alonso taj koga možemo nazvati ”starijim bratom”. On je u Antiguoku proveo punih 9 sezona, od 1990. do 1999. Sa druge strane, Mikel Arteta je u tom klubu bio 7 sezona od 1991. do 1999. i bukvalno je činjenica da su odrasli zajedno u veznom redu toga kluba.
Njihov razvojni put je bio različit. Iako su obojica kasnije igrali u Real Sosijedadu, a potom značajan dio karijere proveli u Premier ligi, mora se istaći da je znatno više uspjeha imao Ćavi Alonso. 2 titule u Ligi šampiona sa različitim klubovima, titula na Mundijalu i 2 titule na prvenstvima Evrope sa reprezentacijom Španije su nešto što je teško ponoviti i čemu Arteta ne može da parira sa dobrim partijama u dresu Arsenala i par osvojenih kupova. Vezni red reprezentacije Španije je u njegovom vremenu bio prejak da bi zabilježio seniorske nastupe, pa se njegov reprezentativni put zaustavio u mlađim selekcijama, gdje je takođe svlačionicu dijelio između ostalog sa Ćavi Alonsom.
Obzirom na nešto siromašniju igračku, Mikel Arteta se ranije odlučio za trenersku karijeru. Njegov mentor i prvi saradnik je bio Pep Gvardiola, koji je na njegovu karijeru imao mnogo uticaja. Mikel Arteta je svoj zanat pekao u Mančester Sitiju, da bi par godina kasnije, na čelu Arsenala pokušao da sruši svog mentora i velikog prijatelja, Pepa Gvardiolu. Kada se sagleda sve ono što je, posebno u par poslednjih sezona, uradio Arteta na čelu Arsenala, ne može se zaključiti ništa drugo nego da je najveće osvježenje i najprijatnije iznenađenje u svijetu fudbala upravo on. Stil igre, odabir igrača, mentalitet koji je sagrađen, sve ispiti položeni najvećom ocjenom.
Dok se fudbalska planeta u prethodnoj sezoni divila Arteti i magiji Arsenala, u ovoj sezoni on nije usamljen. Dobio je društvo na tom pijadestalu prijatnih iznenađenja. Niko drugi do njegov ”drug iz klupe”, Ćavi Alonso i njegov Bajer Leverkuzen. Čovjek koji je još uvijek neporažen od početka sezone na svim frontovima. Čovjek koji je srušio velikog rivala Bajern iz Minhena i čovjek koji će gotovo izvjesno osvojiti svoju prvu veliku trenersku titulu ove sezone.
Sada je lista sličnosti između dva drugara dopunjena. 7 godina zajedno u dresu Antiguoka na poziciji veznog igrača, zajedničko putovanje kroz mlađe selekcije reprezentacije Španije. Mladi treneri koji su preuzeli prvoligaše sa velikom istorijom, ali tankim rezultatima u poslednjem periodu. Mladi treneri koji su te prvoligaše načinili ne samo konkurentnim već i vrlo potentnim da sruše one koji su se činili nedodirljivim. Mladi treneri koji trenutno zauzimaju prvo mjesto u svojim šampionatima i nijesu eliminisani iz evropskih takmičenja.
Istorija koja je počela na skromnom mjestu, a koja bi se mogla završiti jednog dana i u finalu Lige Šampiona.
